رئیسعلی دلواری

در یکی از تاریک‌ترین برهه‌های تاریخ معاصر ایران، هنگامی که پای استعمارگر بر گلوی وطن سنگینی می‌کرد و در بخش‌هایی از کشور پرچم بی‌طرفی برافراشته شده بود، مردی جوان در ۳۳ سالگی از دل نخلستان‌های جنوب برخاست و نه فقط با تفنگ و شمشیر، بلکه با ایستادگی و انتخابی آگاهانه، در برابر حضور و هجوم بیگانه ایستاد. رئیسعلی دلواری نمی‌خواست برای خود تاریخی بسازد؛ می‌خواست جایگاه بلند ملت خود را در تاریخ حفظ کند.