تارانتینو به خودش هم رحم نکرد

مخاطب ۲۴، کوئنتین تارانتینو اخیراً در پادکست کلیسای تارانتینو حضور یافت و همانطور که انتظار می‌رفت، از بیان نظراتش در مورد کارنامه‌ی فیلمسازی‌اش خودداری نکرد و«پست فطرت‌های لعنتی» را شاهکار خود معرفی کرد.

وقتی از او خواسته شد، بهترین فیلمش را انتخاب کند، این کارگردان پاسخی ارائه داد که نشان می‌دهد چقدر وقت صرف تأمل در ذهنش در مورد حرفه‌ی خودش کرده است:

«پست فطرت‌های لعنتی بهترین فیلمی است که ساخته‌ام. روزی روزگاری در هالیوود فیلم مورد علاقه‌ی من است. فکر می‌کنم «بیل را بکش» فیلم نهایی کوئنتین است. انگار هیچ‌کس دیگری نمی‌توانست آن را بسازد. می‌دانید، از تخیل، هویت، عشق، اشتیاق و وسواس من؛ و بنابراین فکر می‌کنم «بیل را بکش» فیلمی است که برای ساختنش به دنیا آمده‌ام. فکر می‌کنم «پست فطرت‌های لعنتی» شاهکار من است. «روزی روزگاری در هالیوود» فیلم مورد علاقه‌ی من است.»

به نظر می‌رسد این، نظریه‌ی دیرینه‌ای را که بسیاری داشته‌اند، حل می‌کند. در پایان فیلم، وقتی ستوان آلدو رین با بازی برد پیت می‌گوید: «فکر می‌کنم این می‌تواند شاهکار من باشد»، این جمله چیزی بیش از یک جمله در مورد صلیب شکسته‌ای است که او قرار است روی پیشانی هانس لاندا حک کند. با شناختی که از تارانتینو داریم، این جمله به طرز شیطنت‌آمیزی به خودش هم اشاره دارد. این جمله به مخاطب چشمک می‌زند و نشان می‌دهد که پست فطرت‌های لعنتی واقعاً ممکن است، شاهکاراین کارگردان باشد.

این یک فرالحظه اصیل تارانتینو است، یک تحسین ظریف برای فیلمی که جسورانه، بازیگوشانه و بدون شک متعلق به خودش است.

توجه کنید که تارانتینو چگونه سه فیلمی را که در قرن بیست و یکم ساخته است، فهرست می‌کند. هیچ اشاره‌ای به «داستان عامه‌پسند» یا «سگ‌های انباری» نمی‌شود. او در مصاحبه اعتراف می‌کند: «در این دو فیلم، صحنه‌هایی وجود دارد که اشتباهات مبتدیانه بوده‌اند، زیرا نمی‌دانستم چه کار احمقانه‌ای می‌کنم. در هر دو فیلم تقریبا آماتور بازی کردند، چون نمی‌دانستم دارم چه غلطی می‌کنم. خب، می‌شود گفت آماتور بازی کردن هم هست که به آن‌ها افتخار نمی‌کنم. به نظرم هر دو تا فیلم فوق‌العاده‌اند، البته که عالی هستند، اما الان دیگه فقط یه حرفه‌ای هستم، و اون موقع یه تازه‌کار بودم.

چه با انتخاب‌های تارانتینو موافق باشید چه نباشید، شنیدن اینکه تارانتینو با این سطح از درون‌نگری در مورد فیلم‌های خودش صحبت می‌کند، یه لذت نادر است.

«بی‌آبرو» در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر قرن بیست و یکم نیویورک تایمز رتبه ۱۴ را دارد. بقیه فیلم‌های تارانتینو دو فیلم دیگر نیز در این فهرست دارد: «روزی روزگاری در هالیوود» در رتبه ۴۴و «بیل را بکش: جلد اول» در رتبه ۶۱.

از طرف دیگر، «داستان عامه‌پسند» شاهکار واقعی تارانتینو باقی می‌ماند، فیلمی که زبان سینما رو از نو ابداع کرد، نخل طلا را برد و تقلیدکننده‌های بی‌شماری را پرورش داد که هنوز نتونستند تأثیر بی‌نظیرش را تکرار کنند.

منبع: ورلد آف ریل