فستیوال کوچه در سکوت خبری به بن بست رسید!

مخاطب۲۴- فستیوال کوچه در بوشهر لغو شد تا فستیوال تازه‌ای را شاهد باشیم؛ فستیوال بزرگ خودمختاری‌های فرهنگی به روایت راویان تفسیر‌های شخصی و حاکمان سلیقه‌های فردی. نتیجه اش هم کاملا مشخص است.

چهار روز مانده به افتتاح، فستیوال کوچه در بوشهر لغو شد. با مجوز وزارت ارشاد، اما بی‌اعتبار شده به حکم محلی. گویی این سرزمینِ پهناور، نه یک کشور که مجموعه‌ای است از امیرنشین‌های فرهنگی که هر کدام برای خود تاج و تختِ سلیقه برپا کرده‌اند.

پی گیری‌های دولت برای احیای فستیوال

فستیوال کوچه در بوشهر لغو شده است. خبر می‌رسد که بعد از اعلام مخالفت تنی چند از امامان جمعه، یک سری نهاد‌ها نیز با داستان لغو همراه شده‌اند.

در میان مخالفت نهاد‌هایی همچون سازمان تبلیغات اسلامی، حوزه علمیه و چند نهاد دیگر، مخالفت اداره کل میراث فرهنگی! از همه عجیب‌تر است. در این بین خبر‌های رسیده حاکی از تاکید رئیس دولت بر اجرای این برنامه است و حتی از استاندار بوشهر خواسته شده است که تدارک لازم را برای برگزاری فستیوال کوچه دیده و خود نیز در مراسم حضور داشته باشد.
حتی ظاهرا در جلسه‌ای، برخی از نهاد‌های مخالف برگزاری این برنامه، فیلم‌هایی از چند و، چون برگزاری فستیوال‌های قبلی به رئیس جمهور نمایش داده‌اند تا شاید نسبت به لغو برنامه، وی را متقاعد کنند که مسعود پزشکیان همچنان بر برگزاری فستیوال تاکید کرده و گفته است که «مدیریت کنید تا برگزار شود»؛ که این که داستان در نهایت چه خواهد شد، بماند. بحث بر سر ترویج و شیوع ایجاد خودمختاری فرهنگی- اجتماعی در استانهاست که چندان جدی گرفته نشده است.

حرف مهم‌تر

کسی انکار نمی‌کند اصالت را و حرمت فرهنگ ایرانی‌-اسلامی را، اما مدعیان ارزش‌ها و سر دهندگان نام رئیس‌علی دلواری! کاش می‌اندیشیدند اگر امروز آن مرد زنده بود، برای شادی مردم جنوب، خود پیشقراول فستیوال کوچه می‌شد. اما حالا نامش را می‌گذاریم درست دم در و در آستان کوچه، تا بهانه و مانع باشد. بن بستی باشد بر چند روز نشاط مردم. نامش را می‌خوابانند در آستانهٔ هر کوچه تا باشد نگهبان حریم ممنوعیت‌ها، شبگرد خیابان‌های تلخکامی و پتک روی سر هر جنبنده‌ای به سمت یک دلخوشی کوتاه. ثمره نوع ارزش مداری شان هم که داد خودشان را در آورده است.

اینگونه است که در سایه‌سار تفسیر‌های متعصبانهُ نشاط اجتماعی قربانی می‌شود بر سنگفرش کوچه‌های بوشهر... جای پای شادی را دستور به دستور محو می‌کنند.

این هم فستیوالی است دیگر. هر چند ایرلاین ها، هتل ها، نهاد‌ها و مردم دور و نزدیک باید دردسر‌های لغو فستیوال را باید تحمل کنند و همه چیز را به روال دلبخواه چند نفر برگردانند، اما فستیوالی دیگر و جریان سازتری به راه افتاده است تا مگر متولیان فرهنگی کشور و از جمله شورای عالی انقلاب فرهنگی را به تأمل و تدبر وا دارد. فستیوال ترویج خودمختاری فرهنگی که چه بسا به عرصه‌های دیگر هم سرایت کند.

ابتذال کدام است؟

حجت‌الاسلام مصلح امام جمعه دشتستان، بی‌پرده خطبه خواند: "این چه نمایشی است که به نام فرهنگ بر صحنه می‌برید؟ این ابتذال را جمع کنید. شبیه همان نمایش‌های بنیاد فرح است! " سخنی سخت، اما گویا. انگار در این دیار، هر کس خود را صاحب‌اختیار مطلق فرهنگ می‌داند.

حالا بوشهر را هم باید به امیرنشین‌های خودمختار فرهنگی اضافه کرد. اینجا از یک سو وزارتخانه‌ای مجوز می‌دهد و از سوی دیگر چند تن بی‌محابا رد می‌کنند. این چه بازی نابرابری است که چند تن از روی یک وزارتخانه و از روی مردم رد می‌شوند؛ آن هم به نام مردم و ارزش ها؟ ابتذال کدام بخش این داستان است؟

قربانی اصلی کدام است؟

احترام به فرهنگ بومی و اصیل که بلی، اما نه به قیمت نقض آشکار قوانین کشوری اسلامی. امروز فستیوالی لغو می‌شود، فردا چه خواهد شد؟ وقتی نهاد‌های محلی خود را مجاز به نقض مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی می‌دانند، و وقتی بدبینی جمع کثیری به ارزش‌های اسلامی رقم زده می‌شود، دیگر چه چیز را باید مقدس شمرد؟ مگر نه این که ما وارثان آیه‌های الهی هستیم. آنجا که آیه ۵۸ سوره مبارکه «یونس» می‌فرماید؛ «قل بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا هو خیر ممّا یجمعون، به مردم بگو که شما به فضل و رحمت الهی شاد باشید که آن بهتر از مالی است که نزد خود جمع‌آوری می‌کنید.»


فردا اگر اهالی ساز و کوبه برداشتند و بدون بلیت و شماره صندلی در ساحل جنوب، خود، فستیوال کوچه به کوچه به راه انداختند چه خواهید گفت؟ هزینه هایش سنگین‌تر نخواهد بود؟ حاضرید آن را بپذیرید؟

این کوچه بن بست نیست

وقتش رسیده که شورای عالی انقلاب فرهنگی تکلیف خود را با امارت‌های فرهنگی روشن کند. یا باید قانون حاکم باشد، یا هر کس برای خود سلطانی شود در فرهنگ. سلاطینی که جمع همه دغدغه ها، سخنرانی ها، ارزش مداریها، مدیریت‌ها و خطابه هایشان شده فرهنگ امروز که بر تارک افتخارات می‌درخشد؛ بفرمایید این هم رویش. این چند روز لبخند جامعه هم تقدیم انبساط خاطرتان. ملالی نیست اگر روزگار ما قرین بدحالی است....، اما اگر می‌دانستید این کوچه ها، بن بست ندارند و هر چندبار هم ببندی، از جایی دیگر روزنه‌ای خواهند گشود، و روزنه‌ای خواهند شد، به فستیوال دل می‌دادید و به همراهی دل می‌سپردید. کاش می‌اندیشیدید که همین مردم، بخش بزرگی از همان ارزش‌ها هستند.