مکران پایتخت جدید ایران کجاست؟
مخاطب۲۴- با مکران آشنا شویم، چه پایتخت بشود و چه بی آن که پایتخت شود، پارهای از تن ایران بماند.
مکران، منطقهای تاریخی و جغرافیایی است که در جنوب شرقی ایران و بخشهایی از جنوب غربی پاکستان واقع شده است. این منطقه در حاشیه دریای عمان قرار دارد و به دلیل موقعیت استراتژیک، تاریخی و طبیعی خود، از اهمیت ویژهای برخوردار است. نام مکران در تاریخ باستان ایران و همچنین در متون اسلامی بهعنوان بخشی از سرزمینهای شرق ایران شناخته شده و گاهی بهعنوان "سرزمین ماهیگیران" نیز توصیف میشود. در دوران هخامنشی، ساسانی، و اسلامی، مکران بهعنوان مسیری تجاری و نظامی نقش کلیدی ایفا میکرد.
دلایلی که باعث شده مکران در فهرست گزینههای پایتختی ایران قرار بگیرد
موقعیت استراتژیک:
مکران به دلیل نزدیکی به دریای عمان و دسترسی به اقیانوس هند، در موقعیتی قرار دارد که میتواند ایران را به قطب تجارت بینالمللی تبدیل کند. این موقعیت استراتژیک باعث میشود که مکران نقش مهمی در تأمین نیازهای اقتصادی و ارتباط با جهان ایفا کند.
تمرکززدایی از تهران:
تمرکز امکانات و جمعیت در تهران یکی از چالشهای بزرگ ایران است. انتقال پایتخت به جایی دیگر -از جمله مکران- میتواند به توزیع عادلانهتر امکانات در سراسر کشور کمک کرده و رشد مناطق محرومتر را تسریع بخشد.
ظرفیت توسعه شهری:
مکران به دلیل مساحت وسیع و کمجمعیت بودن، پتانسیل بالایی برای ساخت زیرساختهای جدید و توسعه شهری دارد. این منطقه میتواند بهصورت مدرن و برنامهریزیشده ساخته شود، بدون مشکلات ترافیکی و محیط زیستی موجود در تهران.
تقویت ارتباطات بینالمللی:
مکران با دسترسی به آبهای آزاد و نزدیکی به کشورهای همسایه، میتواند به بهبود ارتباطات تجاری، فرهنگی و دیپلماتیک ایران با جهان کمک کند. بندر چابهار میتواند نقطه اتصال ایران به بازارهای آسیای میانه، جنوب آسیا، و سایر نقاط جهان باشد.
امنیت انرژی و تجارت:
موقعیت مکران در نزدیکی تنگه هرمز و دریای عمان، این منطقه را به یکی از مناطق مهم جهان برای ترانزیت انرژی تبدیل کرده است. این ویژگی میتواند ایران را به مرکز تأمین انرژی جهانی تبدیل کند.
توجه به توسعه مناطق محروم:
انتخاب مکران بهعنوان پایتخت، باعث توسعه زیرساختها، بهبود وضعیت اقتصادی، و ارتقای سطح زندگی مردم این منطقه خواهد شد.
چالشهای انتقال پایتخت به مکران
البته انتقال پایتخت به مکران نیازمند برنامهریزی دقیق و سرمایهگذاری کلان است. ایجاد زیرساختهای لازم از جمله جادهها، فرودگاهها، مدارس، بیمارستانها و مراکز صنعتی، چالشی بزرگ خواهد بود. همچنین، نیاز به مدیریت مناسب برای حفاظت از محیطزیست منطقه و حفظ فرهنگ بومی وجود دارد. بدیهی است در حال حاضر امکانات کشور، اجازه ایجاد چنین تاسیسات عظیمی را نمیدهد.
همچنین این نقد نیز مطرح است که انتقال پایتخت به نزدیک مرز، اعم از مرزهای خاکی و دریایی، از نظر امنیتی مشکل زاست و بهتر است پایتخت در عمق سرزمینی کشور باشد.
در هر حال، به نظر نمیرسد در کوتاه مدت، شاهد انتقال پایتخت ایران باشیم.
