داستان تولد اولین جنگنده مافوق صوت

ساخت یک موتور جت مافوق صوت عملیاتی چیزی کمتر از یک شاهکار تکنولوژیکی نبود. این موتور نه تنها به عنوان سنگ بنایی برای رسیدن به آسمان عمل کرد بلکه پیش درآمدی بر نسل جدیدی از هواپیما‌های جنگنده نیز شد.

کد خبر: ۵۵۲۲۳

تاریخ انتشار: ۰۵ دی ۱۴۰۳ - ۰۲:۰۷

مخاطب۲۴- قبل از جنگ ویتنام، اکثر هواپیماهای افسانه ای ارتش ایالات متحده دارای موتورهای پروانه ای بودند. این رویه در سال ۱۹۵۳ تغییر کرد: زمانی که نمونه اولیه YF-۱۰۰A اولین پرواز خود را انجام داد. شرکت هواپیماسازی North American از عملکرد F-۸۶ Saber و تسلط آن بر آسمان در طول جنگ کره بسیار خوشش آمد، تا جایی که میراث آن را با اولین جت مافوق صوت جهان دنبال کرد: F-۱۰۰ Super Sabre.

شرکت هواپیماسازی North American در مجموع ۲,۲۹۴ فروند F-۱۰۰ تولید کرد و از این تعداد، ۱,۲۷۴ فروند از نوع F-۱۰۰D بود که پیشرفته ترین و محبوب ترین نسخه این هواپیما بود. این نسخه همراه با خلبان خودکار مافوق صوت عرضه شد. اولین F-۱۰۰D در ژانویه ۱۹۵۶ پرواز کرد و تحویل به نیروی هوایی در پاییز همان سال آغاز شد.

ایالات متحده از F-۱۰۰D برای پشتیبانی زمینی، نابود کردن پل ها و سایر اهداف ارزشمند استفاده نی کرد. در حالی که Super Sabre به سختی دیوار صوتی را می شکست، راه را برای جت های جنگنده دیگری هموار کرد که قادر به پرواز دو برابر سرعت صوت و سایر هواپیماهایی بود که سرعتشان بیش از ۳ ماخ بود.

F-۱۰۰D Super Saber با موتور Pratt & Whitney J۵۷-P-۲۱ ساخته شد که با فعال کردن پس سوز ۱۶,۰۰۰ پوند پیشرانه تولید می کرد. این قدرت پیشرانه به آن حداکثر سرعت ۱,۴۸۳ کیلومتر در ساعت – سریعتر از هر جت جنگنده پیش از خود- را می داد. در ابتدای جنگ ویتنام، خلبانان آمریکایی در درجه اول باید نگران MiG-۱۷ ها بودند که در مقایسه با چیزی مانند Super Saber به طرز چشمگیری قدیمی تر بودند. MiG-۱۷ یک هواپیمای مادون صوت بود که فقط می توانست به سرعت ۱,۱۴۴ کیلومتر در ساعت برسد. این در حالی است که سرعت صوت تقریباً ۱,۲۱۸ کیلومتر در ساعت است. مسلماً در نبردهای هوایی سرعت همه چیز نیست، اما کم اثر هم نیست. با این حال، MiG-۱۷ در درجه اول مجهز به توپ بود.

MiG-۱۷ می توانست بمب پرتاب کند، اما این موضوع چندان برای نبرد هوا به هوا مفید نبود. از سوی دیگر، با وجود هوا به زمین بودن، F-۱۰۰D می‌توانست موشک‌های هوا به هوای ساید وایندر شلیک کرده و در این زمینه از میگ-۱۷ پیشی می گرفت. برای کاهش تلفات، نیروهای ویتنام شمالی فقط در ایده آل ترین شرایط به هواپیماهای دشمن حمله می کردند، از جمله هواپیماهای بارگیری شده برای مأموریت های بمباران، هواپیماهای آسیب دیده یا جت های با سوخت باقیمانده اندک.

MiG-۲۱، قدیمی‌ترین جت جنگنده که هنوز در خدمت است، با ورود به جنگ ویتنام در سال ۱۹۶۶ اوضاع را تغییر داد و به شدت برای ایالات متحده دردسرساز شد. میگ-۲۱ نه تنها می‌توانست با سرعت مافوق صوت، سریع‌تر از F-۱۰۰D پرواز کند، بلکه ویتنامی‌ها می‌توانستند آن را به موشک‌های هوا به هوای فروسرخ K-۱۳ مسلح کنند که شانس آن را در برابر جنگنده‌های آمریکایی افزایش می داد.