معضل کلاس‌های خالی از دانش آموز در ژاپن پیر

کلاس های خالی از دانش آموز و کاهش نرخ زاد و ولد به معضلی در ژاپن تبدیل شده است.

کد خبر: ۱۴۵۱۶

تاریخ انتشار: ۱۲ فروردين ۱۴۰۲ - ۰۶:۱۱

مخاطب۲۴ : رویترز در مطلبی به معضل کلاس‌های خالی از دانش آموز در ژاپن و همینطور کاهش سریع نرخ زاد ولد که این کشور را به کشوری پیر تبدیل کرده است، پرداخت.

اتوبوس به مدرسه می‌رسد و دو نوجوان به نام‌های آئوی هوشی و ایتا ساتو ۱۵ ساله از آن پیاده می‌شوند تا راهی مدرسه شوند. این دو آخرین دانش آموزان دبیرستان یوموتو در دهکده‌ای دور افتاده در استان فوکوشیما ژاپن هستند. با عدم ثبت نام دانش آموزان جدید، این مدرسه ۷۶ ساله، زمانی که هوشی و ساتو در ۳۱ مارس فارغ التحصیل شوند برای همیشه بسته خواهد شد. هوشی، یکی از دو دانش آموز این مدرسه که رویای معلم شدن در مهدکودک را در سر می‌پرواند، گفت: «وقتی برای نخستین بار از مدیر شنیدم که مدرسه تعطیل خواهد شد غمگین شدم. با این حال فکر می‌کنم که تعطیلی این مدرسه با این قدمت طولانی کاری بیهوده است».

بر اساس داده‌های منتشر شده دولتی، سالانه حدود ۴۵۰ مدرسه در ژاپن تعطیل می‌شود. در بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰ حدود ۹۰۰۰ مدرسه در‌های خود را به روی دانش آموزان بستند.

همزمان با کاهش نرخ زاد و ولد که سریعتر از پیش بینی‌ها صورت گرفت روند بسته شدن مدارس نیز سرعت گرفت. تعطیلی دبیرستان «تن ائی» در یک روستای ۵ هزار نفره، ضربه‌ای دیگر به این منطقه کوهستانی با داشتن چشمه آب گرم است که پیش از این نیز با مشکل کوچ جمعیت، کاهش نرخ زاد ولد و پیر شدن جمعیت دست و پنجه نرم می‌کرد. کاهش نرخ زاد ولد در این منطقه از آسیا به یک دغدغه همزمان با افزایش هزینه بزرگ کردن فرزندان در کشور‌های همسایه یعنی کره جنوبی و چین تبدیل شده است. با این حال شرایط در ژاپن بحرانی‌تر است. شمار موالید به کمتر از ۸۰۰ هزار در سال ۲۰۲۲ رسید تا بر مبنای داده‌های دولتی رکورد پایین‌ترین نرخ زاد ولد که ۸ سال زودتر از پیش بینی‌ها رخ داد ثبت شود.

فومیو کیشیدا نخست وزیر ژاپن ضمن دادن وعده برای انجام دادن اقدامات بی سابقه برای بالا بردن نرخ زاد ولد از جمله دو برابر کردن بودجه سیاست‌های مربوط به کودکان، فراهم کردن محیط آموزشی برای آن‌ها را نیز حیاتی توصیف کرد، اگر چه کمک‌ها در این زمینه اندک بوده است. فقط ده درصد از جمعیت «تن آئی» زیر ۱۸ سال سن دارند. اوج جمعیت این دهکده در دهه ۵۰ به ۱۰ هزار نفر می‌رسید که به کشاورزی و تولید اشتغال داشتند، اما مشکلات فزاینده و دور افتاده بودن منطقه سبب شد تا ساکنان آن این دهکده را ترک کنند.